Schrijven

Schrijven is ook een fysiek gebeuren. Het bevredigend geklik van ingedrukte toetsen. Letters die met hun eigen intrinsieke typografische schoonheid op papier of scherm verschijnen. 

En, tegelijk, de concentratie, groter dan bij het besturen van een auto, maar van dezelfde aard. Concentratie die van al het overige de plaats inneemt (je leven hangt ervan af) en waarvan je je na enkele ogenblikken toch ook niet meer bewust bent.       

“Ogenblikken” schrijf ik omdat ik niet weet of het om seconden of minuten gaat. Schrijven is zoeken naar precisie, maar dan wel een andere dan die van de woorden die duur of afstand meten. 

En herinneringen. Die bestaan, zoals kwantumdeeltjes,  pas wanneer je je ze herinnert. Ze zijn niet en wel, en dat met velen. Een muur vol katten van Schrödinger. Ze kijken neer op je vingers op de toetsen. 

Vingers en voeten. Hoe verschillend het voelt om over asfalt of stoeptegels te lopen. De zachtheid van gestreelde geliefden.  

De droesem van alles wat je hebt beleefd en ook, natuurlijk, gelezen. De duizenden pagina’s die door anderen in flessen in zee werden gegooid, waarvan je er sommige hebt opgeraapt (ik ben een volstrekt eclectisch lezer, het literaire comme il faut is aan mij niet besteed). 

Ik maak geen plan, ik gebruik geen equivalent van wat ooit steekkaarten waren. Documentatie, ja, indien nodig. Maar ik prefereer tekstsoorten die geen voetnoten vereisen.  

Zinnen van andere schrijvers hoef ik niet. Ik noteer ze ook niet. Leentjebuur spelen, ja, maar dan even en met een knipoog naar de goede verstaander. Elke tekst is intertekstueel, dat weten we intussen. Verdienste is daar niet mee gemoeid.    

Het lot van een schrijver is het warm water keer op keer opnieuw uit te vinden. Woorden voor het eerst zó te doen vloeien als hij ze hoort ruisen in zijn hoofd.  

Maar er is natuurlijk de taal, in mijn geval de Nederlandse, met haar strenge, veel te weinig toegepaste regels. Heel af en toe, bij een geniale inval, mogen die overtreden worden. Alleen zijn de meeste geniale invallen bij nader inzien om te deleten, wegens veel minder geniaal dan eerst gedacht. 

En het genre: de wijdlopige roman, het gedicht dat ontstaat uit de spanning tussen taal en beknoptheid, het artikel, de column, het non-fictieboek.  

Dwang versus vrijheid, keuze versus onbeslistheid (en dus verlies) – keurslijf versus modderstroom, zeg maar, orde die je niet mag laten ontaarden in chaos.   

De woorden die je al hebt neergeschreven, doen andere tevoorschijn komen (sommige toch, andere juist niet). En je moet ze laten dansen op het ritme dat je in gedachten hoort. 

Dat ritme ben je zelf en dat is ook de tekst die uit je voorkomt. Daarom zijn schrijvers ijdel en heel gauw gekwetst.  

Zo komen we weer uit bij het rustgevend klikken van de toetsen en de letters die, een na een, gehoorzaam komen aangetreden. 

Wil je meer kronieken lezen?

Klik op onderstaande knop om terug naar het overzicht van de kronieken te gaan.

Ben je al geregistreerd voor Bij de Hand?

Registreer je snel via onderstaande knop en je ontvangt Bij de Hand, Wijkkrant Historisch Centrum driemaandelijks in je e-mailbox. Daarnaast ontvang je ook onze agenda met tips over de maandelijkse activiteiten in het historisch centrum van Antwerpen.

Ben je al geregistreerd?
Dan hoef je niet opnieuw te registreren. Je ontvangt automatisch de wijkkrant in je e-mailbox.